Shloka 41
त्रिवर्गमूलनिश्चयः — Determining the Roots of Dharma, Artha, and Kāma
Mahābhārata, Śānti-parva 123
व्यद्भत्वं व शरीरस्य वधो नाल््पस्य कारणात् । शरीरपीडास्तास्ताश्च देहत्यागो विवासनम्
vyadbhutvaṃ ca śarīrasya vadho nālpasya kāraṇāt | śarīrapīḍās tāstāś ca dehatyāgo vivāsanam ||
Sinabi ni Vasuharoma: Sa isang munting pagkakasala, hindi nararapat na pilayin o putulin ang bahagi ng katawan ng tao, ni hindi nararapat na patayin siya. Hindi rin nararapat na pahirapan siya sa iba’t ibang anyo ng pagpapahirap sa katawan, itulak hanggang sa mapilitang isuko ang buhay, o ipatapon mula sa lupain. Ang parusa ay dapat naaayon at makatao, lalo na sa pamamahala sa mga nasasakupan.
वसुहरोम उवाच
Educational Q&A
Punishment should be proportionate to the offence; for minor faults, extreme penalties—mutilation, execution, torture, coercing death, or banishment—are unethical and contrary to righteous governance.
In the Shanti Parva’s rājadharma discussion, Vasuharoma articulates a standard for kings and rulers: they must not respond to small transgressions with harsh, violent punishments that destroy a subject’s body, life, or livelihood.