Bhṛtya-niyoga: Role-appropriate appointment of servants and protection of the royal treasury (भृत्यनियोगः कोशरक्षणं च)
इति श्रीमहा भारते शान्तिपर्वणि राजधर्मानुशासनपर्वणि श्रवर्षिसंवादे अष्टादशाधिकशततमो< ध्याय:
iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi rājadharmānuśāsanaparvaṇi śravarṣi-saṃvāde aṣṭādaśādhika-śatatamo 'dhyāyaḥ | iti śrīmahābhārata-śāntiparvake antargata rājadharmānuśāsanaparvameṃ kuttā aur ṛṣikā-saṃvāda-viṣayaka eka sau aṭhārahavāṃ adhyāya pūrā huā |
Sa gayon, sa banal na Mahābhārata, sa loob ng Śānti Parva—lalo na sa bahaging Rājadharmānuśāsana (pagtuturo sa dharma ng hari)—nagtatapos ang ika-isang daan at labimpitong… at walo, ang ika-isang daan at labingwalong kabanata, na may kaugnayan sa diyalogong kinasasangkutan ni Ṛṣi Śrava. Sa ibang pananalita, ito ang pagwawakas ng Kabanata 118 ng Rājadharmānuśāsana sa Śānti Parva, na ang paksa ay ang pag-uusap ng isang aso at isang babaeng asceta, na nagbibigay-diin sa pagninilay na etikal sa loob ng balangkas ng paghahari at matuwid na asal.
भीष्म उवाच
As a chapter-colophon, the line signals that the surrounding discourse belongs to the Śānti Parva’s instruction on rājadharma (ethical kingship). By framing the episode as a dialogue (here, involving a dog and a female ascetic), it emphasizes that moral insight can arise through questioning, debate, and reflection—supporting the broader aim of guiding rulers toward just conduct.
This is the closing colophon of the chapter: it announces that, within the Mahābhārata’s Śānti Parva and its rājadharma instruction-section, the 118th chapter has concluded, identified by its subject matter (the dog–female ascetic dialogue) and by association with Śrava Ṛṣi’s dialogue context.