Satya–Anṛta Viveka (Discrimination between Truth and Falsehood) | सत्य–अनृत विवेकः
इति श्रीमहा भारते शान्तिपर्वणि राजधर्मानुशासनपर्वणि सत्यानृतकविभागे नवाधिकशततमोड<ध्याय:
iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi rājadharmānuśāsanaparvaṇi satyānṛtakavibhāge navādhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
Sa gayon, sa kagalang-galang na Mahābhārata, sa loob ng Śānti Parva—lalo na sa bahaging nagtuturo ng mga tungkuling panghari—nagtatapos ang ika-isang daan at ikasiyam na kabanata, sa paksang naghihiwalay sa katotohanan at kasinungalingan. Ito ang pormal na colophon na nagmamarka ng pagtatapos ng kabanata, na nagsasara sa aral kung paanong dapat kumilala at magtaguyod ng katotohanan ang pinuno, at makita ang panganib at bunga ng kabulaanan.
भीष्म उवाच
The chapter’s stated theme is the discernment between satya (truth) and anṛta (falsehood) within rājadharma: a ruler’s ethical responsibility to recognize truth, avoid deception, and understand the moral and practical consequences that follow from truthfulness versus falsehood.
This line is a formal colophon concluding the chapter. It situates the discussion within the Mahābhārata’s Śānti Parva, in the rājadharma instruction section, and names the topic (truth and untruth), marking the end of the 109th chapter.