Shloka 14
शकुनि (हिरण्मय-पक्षी) उपदेशः — Vighasāśin and the Difficulty of Gārhasthya
आम्नायदृढवादीनि तथा सिद्धिरिहेष्यते । मासार्धभासा ऋतव आदित्यशशितारकम्
āmnāya-dṛḍha-vādīni tathā siddhir iha eṣyate | māsārdha-bhāsā ṛtava āditya-śaśi-tārakam ||
Sinabi ni Arjuna: “Ang mga gawaing matibay na itinatag ng banal na tradisyon (āmnāya) ang siyang paraan upang makamtan ang ninanais na tagumpay dito sa daigdig. Ang kaayusan ng paghahandog ay itinatakda ng mga hati ng panahon—mga buwan at kalahating-buwan, mga panahon—at ng paggalaw ng araw, buwan, at mga bituin. Para sa mga Brāhmaṇa, pinupuri ang mga ritwal na Veda bilang dakilang landas patungo sa langit; at ipinahahayag ng mga pantas na ang lahat ng gawaing ritwal ay natatapos at nagkakabisa sa pamamagitan ng mga mantrang Veda. Sapagkat tiyak na itinatakda ng Veda ang mga tungkuling ito, ang wastong pagsasagawa ay nagdudulot ng hinahangad na bunga sa buhay na ito. Kaya’t ang karamihan sa mga nilalang ay nagsisikap, ayon sa kanilang makakaya, na ganapin ang mga handog na itinatakda ng mga sukat ng panahong ito. Ang ganitong pagsasagawa ng handog ang tinatawag na ‘karma’; at ang yugto ng buhay ng maybahay (gṛhastha-āśrama), kung saan isinasagawa ang mga ito, ay banal na bukirin ng pagtatamo at itinuturing na pinakadakilang āśrama.”
अजुन उवाच
Educational Q&A
That Vedic duties grounded in authoritative tradition (āmnāya) and empowered by mantras are reliable means to attain desired results—both worldly accomplishment (iha-siddhi) and heavenly merit—especially through the sacrificial responsibilities of the householder stage.
Arjuna speaks in the Śānti Parva context, presenting a view that emphasizes the certainty and efficacy of Vedic ritual action: sacrifices are structured by cosmic time (months, fortnights, seasons, sun, moon, stars), and the gṛhastha-āśrama is upheld as the principal arena where such karma is performed and bears fruit.