Shloka 21
मातापितृगुरुपूजा-प्रशंसा
Praise of Venerating Mother, Father, and Teacher
न संदुष्यति तत् कृत्वा न च ते दूषयन्ति तम् । धर्माय यतमानानां दिदुर्देवा महर्षिभि:
na saṃduṣyati tat kṛtvā na ca te dūṣayanti tam | dharmāya yatamānānāṃ vidur devā maharṣibhiḥ ||
Wika ni Bhishma: “Kahit magkasala ang isang tao laban sa kanila, hindi siya nadudungisan dahil doon, at hindi rin siya tinatatakan ng mga nakatatanda bilang marumi. Ang mga diyos, kasama ng mga dakilang rishi, ang nakaaalam ng tunay na katayuan ng mga nagsisikap para sa dharma—gaya ng mga magulang at guro—na dahil sa pag-ibig ay hindi nagbubunton ng sisi sa anak o alagad, kundi laging nagsusumikap na igiya siya sa matuwid na landas.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Parents and teachers, as benevolent guides toward dharma, are to be regarded as fundamentally non-condemnable; even if a son or disciple errs toward them, they do not (by nature and duty) fix lasting blame but seek to reform and lead him back to righteousness.
In Shanti Parva, Bhishma instructs Yudhishthira on dharma after the war. Here he emphasizes the special moral status of elders—especially parents and gurus—highlighting their forgiving, corrective role recognized by gods and great seers.