Gaṇānāṃ Vṛttiḥ — On the Sustenance and Cohesion of Assemblies
Gaṇa-nīti
अन्योन्यं नाभिभाषन्ते तत्पराभवलक्षणम् । अकमस्मात् पैदा हुए क्रोध और मोहसे अथवा स्वाभाविक लोभसे भी जब संघके लोग आपसमें बातचीत करना बंद कर दें, तब यह उनकी पराजयका लक्षण है
anyonyaṃ nābhibhāṣante tat-parābhava-lakṣaṇam |
Wika ni Bhishma: “Kapag ang mga kasapi ng isang pangkat ay tumigil sa pakikipag-usap sa isa’t isa, iyon ay malinaw na tanda ng nalalapit na pagkatalo. Maging ang katahimikang iyon ay biglang sumibol dahil sa galit at pagkalito, o dahil sa likas at nakasanayang kasakiman, ang pagkaputol ng ugnayang salita ay tanda ng pagguho ng pagkakaisa at pagkawala ng lakas na sama-sama.”
भीष्म उवाच
A community’s strength depends on mutual communication; when people stop speaking due to anger, delusion, or greed, unity fractures and defeat becomes likely.
In the Shanti Parva’s instruction on governance and social order, Bhishma lists practical indicators of a polity or organization’s decline, identifying the cessation of internal dialogue as a decisive omen of downfall.