Shloka 22
हृष्टा: सुमनसश्वलैव बभूवुस्तत्र सैनिका: । मेनिरे निहतान् पार्थान् मद्रराजवशं गतान्,इति सत्य ब्रवीम्येष दुर्योधन न संशय: । “मैं रणभूमिमें कुन्तीके सभी पुत्रों और सामने आये हुए सोमकोंपर भी विजय प्राप्त कर लूँगा। इसमें भी संदेह नहीं कि मैं तुम्हारा सेनापति होऊँगा और ऐसे व्यूहका निर्माण करूँगा, जिसे शत्रु लाँघ नहीं सकेंगे। दुर्योधन! यह मैं तुमसे सच्ची बात कहता हूँ। इसमें कोई संशय नहीं है” वे सब-के-सब प्रसन्नचित्त होकर हर्षसे भर गये और यह मानने लगे कि कुन्तीके पुत्र मद्रराज शल्यके वशमें पड़कर अवश्य ही मारे जायँगे
hṛṣṭāḥ sumanasaś caiva babhūvus tatra sainikāḥ | menire nihatān pārthān madrarājavaśaṃ gatān iti satyaṃ bravīmy eṣa duryodhana na saṃśayaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Noon, ang mga kawal ay nagalak at naging magaan ang loob. Inakala nilang ang mga anak ni Kuntī—ang mga Pāṇḍava—na napasailalim sa kapangyarihan ng hari ng Madra na si Śalya, ay tiyak na mapapatay. “Ito ang katotohanang sinasabi ko sa iyo, O Duryodhana—walang pag-aalinlangan.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a recurring Mahābhārata motif: in war, collective excitement and loyalty can turn into overconfidence, leading people to treat conjecture as certainty. Ethically, it cautions against triumphalism and the assumption that control over a key figure (here, Śalya) guarantees righteous or inevitable victory.
Sanjaya reports to Duryodhana that the troops, encouraged by the situation involving Śalya, become jubilant and conclude that the Pāṇḍavas will be killed because they are thought to be under Śalya’s influence. Sanjaya frames this as a confident assertion addressed to Duryodhana.