स मया समनुप्राप्तो नास्मि शोच्य: कथंचन । “मैं अमित तेजस्वी श्रीकृष्णके अद्भुत प्रभावको मानता हुआ भी कभी उनकी प्रेरणासे अच्छी तरह पालन किये हुए क्षत्रियधर्मसे विचलित नहीं हुआ। मैंने उस धर्मका फल प्राप्त किया है; अतः किसी प्रकार भी मैं शोकके योग्य नहीं हूँ
sa mayā samanupprāpto nāsmi śocyaḥ kathaṃcana |
Wika ni Sañjaya: “Dumating na sa akin ang wakas na ito; ngunit ako’y hindi karapat-dapat pagluksaing anuman. Sapagkat hindi ako lumihis sa dharma ng kṣatriya na aking sinunod nang wasto—bagaman batid ko ang kahanga-hangang kapangyarihan at paggabay ni Śrī Kṛṣṇa—at natamo ko na ang bunga ng dharmang iyon. Kaya’t walang dahilan upang magdalamhati para sa akin.”
संजय उवाच
Steadfast adherence to one’s rightful duty (here, kṣatriya-dharma) removes the basis for lamentation: when action is aligned with dharma and carried through under right understanding, the resulting fate—however harsh—need not be met with self-pity or moral regret.
Sañjaya voices a stance of non-lamentation about his condition or end, grounding it in having remained unwavering in properly performed kṣatriya conduct and in having accepted Śrī Kṛṣṇa’s extraordinary influence and guidance; thus he declares himself not an object of grief.