दिष्ट्या नाहं परावृत्तो युद्धे कस्यांचिदापदि । दिष्टयाहं निहतः पापैश्छलेनैव विशेषतः,“तो भी मुझे इस बातकी खुशी है कि कैसी ही आपत्ति क्यों न आयी, मैं युद्धमें कभी पीछे नहीं हटा। पापियोंने मुझे मारा भी तो छलसे
diṣṭyā nāhaṁ parāvṛtto yuddhe kasyāñcid āpadi | diṣṭyāhaṁ nihataḥ pāpaiś chaleṇaiva viśeṣataḥ ||
Sinabi ni Sanjaya: “Isang pagpapala na, anumang panganib ang dumating, hindi ako kailanman umurong sa labanan. At pagpapala rin na, bagaman pinabagsak ako ng masasama—lalo na sa pamamagitan ng panlilinlang—hindi ko tinalikuran ang paninindigan ng isang mandirigma.”
संजय उवाच
The verse praises steadfastness in one’s duty under crisis—especially the kṣatriya ideal of not retreating—while also condemning deceitful killing as ethically blameworthy, even if the victim maintains inner resolve.
Sanjaya speaks in the first person, reflecting on battle: he takes solace that he never fled in any danger, and that even when the wicked killed him—particularly through trickery—his commitment to the warrior’s path remained unbroken.