Duryodhana-śibira-praveśaḥ — The Pāṇḍavas Enter the Kaurava Camp; The Burning of Arjuna’s Chariot
ववौ च सुरभिर्वायु: पुण्यगन्धो मृदुः सुख: । व्यराजंश्व दिश: सर्वा नभो वैदूर्यसंनिभम्
sañjaya uvāca | vavau ca surabhir vāyuḥ puṇyagandho mṛduḥ sukhaḥ | vyarājaṃś ca diśaḥ sarvā nabho vaidūryasaṃnibham |
Wika ni Sañjaya: Umihip ang isang mabangong simoy—banal ang halimuyak, banayad at nakaaaliw. Nagningning ang lahat ng panig, at ang langit ay kumislap na parang vaidūrya (lapis-lazuli). Ang tanawing ito’y wari’y palatandaan ng mapalad at makalangit na pagsang-ayon, na para bang ang kaayusang moral ay sandaling nagpakita ng kapayapaan sa gitna ng dahas ng digmaan.
संजय उवाच
The verse uses auspicious natural imagery—fragrant wind, radiant directions, jewel-like sky—to suggest that moral and cosmic forces can signal approval or sanctity even within a grim wartime setting, reminding the listener that events are not merely human but also ethically and cosmically framed.
Sañjaya describes a sudden shift in the atmosphere: a sacred, pleasant breeze arises and the sky and directions become luminous, functioning as an omen-like sign of auspiciousness and heightened, almost celestial, significance around the ongoing events.