Gadā-yuddhe Bhīma–Duryodhanayoḥ Tumulaḥ Saṃprahāraḥ
Mace-duel’s intense exchange
भीममाह्दयमाने तु कुरुराजे महात्मनि । प्रादुरासन् सुघोराणि रूपाणि विविधान्युत,महामनस्वी कुरुराज दुर्योधन जब भीमसेनका आह्वान करने लगा, उस समय नाना प्रकारके भयंकर अपशकुन प्रकट हुए
bhīmam āhvayamāne tu kururāje mahātmani | prādurāsan sughorāṇi rūpāṇi vividhāny uta ||
Sinabi ni Sañjaya: Nang ang hari ng Kuru, ang dakilang-loob na si Duryodhana, ay nagsimulang hamunin si Bhīma, lumitaw ang sari-saring napakakilabot na masamang palatandaan. Sa moral na himpapawid ng digmaan, ang mga tandang ito’y hudyat na nahihinog ang mapanirang hangarin at papalapit ang di-maiiwasang kapahamakan na isinilang ng adharma.
संजय उवाच
The verse uses ominous portents to underscore a moral logic in the epic: when actions arise from destructive intent and adharma, nature and circumstance are portrayed as signaling impending catastrophe. It frames the duel not merely as physical combat but as the culmination of ethical decline.
Sañjaya reports that as Duryodhana, the Kuru king, begins to call out and challenge Bhīma to fight, many terrifying and varied omens appear—foreshadowing the grim outcome of the confrontation.