Vāg-yuddha and Nimitta-darśana before the Gadāyuddha
Verbal Duel and Omens
तो तथा तु महाराज गदाहस्तौ सुदुःसहौ । अन्योन्यं वाम्भिरुग्राभिस्तक्षमाणौ व्यवस्थितौ,महाराज! हाथमें गदा लिये वे दोनों दुःसह वीर एक-दूसरेको अपने कठोर वचनोंद्वारा पीड़ा देते हुए खड़े थे
to tathā tu mahārāja gadāhastau suduḥsahau | anyonyaṃ vāgbhir ugrābhis takṣamāṇau vyavasthitau ||
Wika ni Sañjaya: O Hari, gayon nga, ang dalawang bayaning hindi matitinag, na kapwa may hawak na pamalo (gada) sa kamay, ay nakatindig na magkaharap, at sinasaktan ang isa’t isa sa pamamagitan ng mabagsik at mararahas na salita—isang masamang hudyat bago sumiklab ang karahasang susunod, kapag ang pagmamataas at poot ay lumalamon sa pagpipigil, kahit sa mga makapangyarihan.
संजय उवाच
Even before weapons strike, speech can become a weapon: harsh words inflame anger and pride, narrowing judgment and pushing warriors toward destructive action. The verse highlights the ethical danger of verbal violence as a precursor to physical violence.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that two formidable mace-armed fighters stand confronting each other, exchanging fierce, cutting words—poised for a decisive mace-fight.