Vāg-yuddha and Nimitta-darśana before the Gadāyuddha
Verbal Duel and Omens
गर्जमानौ सुविषमं क्षरन्तौ प्रावृषीव हि । जैसे वर्षा-ऋतुमें पूर्व और पश्चिम दिशाओंमें स्थित दो वृष्टिकारक मेघ भयंकर गर्जना कर रहे हों, उसी प्रकार शत्रुओंका दमन करनेवाले वे दोनों वीर एक-दूसरेको देखते हुए भयानक सिंहनाद कर रहे थे ।।
sañjaya uvāca |
garjamānau suviṣamaṁ kṣarantau prāvṛṣīvahi |
raśmiyuktau mahātmānau dīptimantī mahābalau ||
Sinabi ni Sañjaya: Umaatungal sila nang nakapanghihilakbot na tindi at nagbubuhos ng lakas na parang habagat; ang dalawang dakilang-loob, maningning at makapangyarihang mandirigma—gaya ng mga ulap na may dalang ulan sa silangan at kanluran—ay nagtitigan at nagpakawala ng nakagigimbal na ungol ng leon, upang durugin ang kanilang mga kaaway.
संजय उवाच
The verse highlights the epic’s martial ethic: inner force and resolve are projected outward through controlled intimidation (the lion-roar), while true power is portrayed as radiant and disciplined rather than merely violent—an image of warriors whose energy ‘pours forth’ like monsoon clouds.
Sañjaya describes two opposing champions facing each other. As they look one another over, they roar fiercely like thunderous rain-clouds in the monsoon, signaling the imminence of a major clash and attempting to overawe the enemy.