Kurukṣetra–Samantapañcaka Māhātmya: King Kuru’s Ploughing and Indra’s Boon (प्रजापतेरुत्तरवेदिः समन्तपञ्चकं)
तपसोडर्ध प्रयच्छामि पाणिग्राहस्य सत्तम । नारदजीकी यह बात सुनकर वह ऋषियोंकी सभामें उपस्थित होकर बोली --'साधुशिरोमणे! आपमें-से जो कोई मेरा पाणिग्रहण करेगा, उसे मैं अपनी तपस्याका आधा भाग दे दूँगी”
tapasārdhaṃ prayacchāmi pāṇigrāhasya sattama | nāradī jī kī yaha bāta sunkara vaha ṛṣīṇāṃ sabhāmeṃ upasthita hokara bolī— ‘sādhūśiromaṇe! āpameṃ-se jo koī merā pāṇigrahaṇa karegā, use maiṃ apnī tapasyā kā ādhā bhāga de dūṃgī’ |
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Ipagkakaloob ko ang kalahati ng bunga ng aking pag-aayuno at pagninilay (tapas) sa pinakadakila sa mga lalaking tatanggap ng aking kamay sa pag-aasawa.” Nang marinig ito, pumasok sa kapulungan ng mga pantas ang anak na babae ni Nārada at nagpahayag: “O hiyas na korona ng mga banal! Sinumang sa inyo ang tatanggap ng aking kamay, sa kanya ko ibibigay ang kalahati ng bunga ng aking mga austeridad.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights a dharmic view of marriage as a partnership in spiritual life: the speaker offers to share the fruit of austerity with the one who accepts her hand, emphasizing shared responsibility and merit rather than mere social or material gain.
A woman identified as Nārada’s daughter appears before an assembly of sages and announces that whoever among them marries her will receive half of her ascetic merit; Vaiśaṃpāyana narrates this declaration.