Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
ततो हिमवता दत्ते मणिप्रवरशोभिते । दिव्यरत्नाचिते पुण्ये निषण्णं परमासने
tato himavatā datte maṇipravaraśobhite | divyaratnācite puṇye niṣaṇṇaṃ paramāsane ||
Pagkatapos, sa isang kataas-taasang luklukan na ipinagkaloob ni Himavat—nagniningning sa piling ng mahuhusay na hiyas, punô ng mga banal na alahas, at itinuturing na mapalad—siya’y naupo sa pinakadakilang trono. Ipinahihiwatig ng salaysay ang dangal ng paghahari at ang sagradong pagiging lehitimo kahit sa gitna ng madilim na digmaan, na waring nagsasabing ang kapangyarihan ay dapat gamitin mula sa isang banal at maayos na saligan, hindi sa dahas lamang.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights that legitimate rule and decisive action should rest on an auspicious, consecrated foundation—symbolized by the sacred, jewel-adorned throne—rather than on raw violence alone, even in wartime.
Vaiśaṃpāyana describes someone taking his seat upon a supreme throne said to be bestowed by Himavat, richly decorated with gems and divine jewels, marking a formal, elevated moment in the unfolding events.