Ārṣṭiṣeṇa’s Siddhi and the Tīrtha-Boons; Sindhudvīpa–Devāpi Brāhmaṇya; Viśvāmitra’s Tapas Begins
स पूतिना विसत्रवता वेदनार्तों महामुनि:
sa pūtinā visravavatā vedanārto mahāmuniḥ
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang dakilang muni, pinahihirapan ng sakit, ay dumanas ng mabahong pagtagas ng nana—larawang nagpapakita na ang pagkabulok ng katawan at pagdurusa ay maaaring sumabay sa pinakamabibigat na sandali matapos ang digmaan, at nagpapaalala sa nakikinig ng malupit at nakapagpapagising-sa-budhi na halaga ng karahasan.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the stark reality of suffering and bodily decay, serving as an ethical reminder that war and wrongdoing culminate in painful consequences, calling forth compassion and sobriety in judgment.
Vaiśampāyana describes a great sage who is in severe pain and marked by a foul, oozing condition, emphasizing the grim physical distress present in the episode’s setting.