Ārṣṭiṣeṇa’s Siddhi and the Tīrtha-Boons; Sindhudvīpa–Devāpi Brāhmaṇya; Viśvāmitra’s Tapas Begins
क्षुरेण शितधारेण उत्पपात महावने । महोदरस्य तल्लग्नं जंघायां वै यदृच्छया
kṣureṇa śitadhāreṇa utpapāta mahāvane | mahodarasya tallagnaṃ jaṅghāyāṃ vai yadṛcchayā ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Sa loob ng malaking gubat, isang labahitang matalim na parang pang-ahit ang biglang tumilapon; sa di-inaasahan, ito’y bumaon at naipit sa binti (shin) ni Mahodara. Ipinahihiwatig ng pangyayaring ito na sa gitna ng karahasan at kaguluhan, ang pinsala’y maaaring sumulpot nang biglaan at walang sadya—paalala sa kaselanan ng buhay at sa bigat ng pananagutang moral ng mga gawaing nagpapakawala ng kaguluhan.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the role of contingency (yadṛcchā) in human suffering: once violence and disorder are set in motion, injury can occur unpredictably, reminding readers of life’s fragility and the ethical responsibility to restrain harmful conditions that breed unintended consequences.
In a great forest setting, a sharp razor suddenly springs up and, by chance, becomes embedded in Mahodara’s shin, describing an abrupt and accidental injury within the unfolding events narrated by Vaiśampāyana.