Adhyāya 33: Rauhiṇeya (Balarāma) is welcomed and takes his seat to witness the gadā-engagement
मा वृथा गर्ज कौन्तेय शारदा भ्रमिवाजलम् | दर्शयस्व बल॑ युद्धे यावत् तत् तेडद्य विद्यते,कुन्तीपुत्र! शरद-ऋतुके निर्जल मेघकी भाँति व्यर्थ गर्जना न कर। आज तेरे पास जितना बल हो, वह सब युद्धमें दिखा
mā vṛthā garja kaunteya śāradā bhramivājalam | darśayasva balaṃ yuddhe yāvat tat te ’dya vidyate ||
Sabi ni Duryodhana: “Huwag kang umungal nang walang saysay, O anak ni Kuntī—gaya ng ulap sa taglagas na kumukulog ngunit walang dalang ulan. Ipakita mo sa labanan ngayon ang lahat ng lakas na natitira sa iyo.”
दुर्योधन उवाच
The verse contrasts empty bravado with effective action: in a dharma-of-war setting, words and threats are judged by the strength and conduct actually shown on the battlefield.
During the Shalya Parva battle sequence, Duryodhana addresses a Pāṇḍava (Kaunteya, i.e., Arjuna) with a taunt, comparing his roaring to an autumn cloud that thunders without rain, and urges him to demonstrate whatever power he still has in combat.