शकुनिवधः — Sahadeva’s Slaying of Śakuni
with Ulūka’s fall
भीमसेनोथर्जुनश्वैव सहदेवश्व॒ मारिष | प्रययु: सिंहनादेन दुर्योधनजिघांसया
bhīmaseno ’tha arjunaś caiva sahadevaś ca māriṣa | prayayuḥ siṃhanādena duryodhana-jighāṃsayā ||
Sinabi ni Sañjaya: “Pagkaraan, si Bhīmasena, si Arjuna, at si Sahadeva, O iginagalang, ay sumulong na may ungol na tila leon, udyok ng pasyang paslangin si Duryodhana.” Itinatampok ng taludtod ang tuwirang layon sa labanan—tapang at paninindigang nakatuon sa iisang kaaway, sa gitna ng mabigat na tensiyong moral ng digmaang magkakamag-anak.
संजय उवाच
The verse underscores unwavering resolve and martial courage, while implicitly reminding the reader that such determination in war carries ethical weight—intention (jighāṃsā) is powerful and must be understood within the larger dharma-conflict of the Kurukṣetra war.
Sañjaya reports that Bhīma, Arjuna, and Sahadeva surge forward roaring like lions, intent on killing Duryodhana—signaling an escalation toward a direct confrontation with the Kaurava leader.