अध्याय २२ — अमर्याद-युद्धवर्णन
Unrestrained Battle Description and Śakuni’s Rear Assault
विव्याध बहुभि: शूर: शरै: संनतपर्वभि: । दूसरी ओर शूरवीर कृपाचार्यने रणभूमिमें कुपित हो महाबली द्रौपदीपुत्रोंको झुकी हुई गाँठवाले बहुत-से बाणोंद्वारा घायल कर दिया
sañjaya uvāca | vivyādha bahubhiḥ śūraḥ śaraiḥ saṃnataparvabhiḥ |
Wika ni Sañjaya: Tinuhog sila ng magiting na mandirigma ng maraming palasong may mga dugtong na nakayuko. Sa kabilang panig, si Kṛpācārya—ang bayaning guro—na nagngitngit sa larangan, ay sumugat sa makapangyarihang mga anak ni Draupadī sa pamamagitan ng napakaraming palasong may mga buhol na nakayuko pababa, at lalo pang pinatindi ang walang-awang agos ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights how anger and martial duty can drive relentless violence in war: even revered elders like Kṛpācārya, when seized by battlefield fury, inflict severe harm. It implicitly invites reflection on the ethical cost of krodha and the tragic escalation inherent in dharma-bound warfare.
Sañjaya reports that a warrior pierces opponents with many arrows. Specifically, Kṛpācārya, enraged in the fight, strikes and wounds the sons of Draupadī with numerous well-made arrows, marking a fierce turn in the ongoing battle.