Adhyāya 21 — Duryodhanasya bāṇavarṣaḥ
Duryodhana’s Arrow-Storm and the Dust-Obscured Engagements
रोषेण महता<<विष्ट: शूलमुद्यम्य मारिष | चिक्षेप भुजवेगेन जिधघांसु: शिनिपुड़वम्,राजन! महाधनुर्धर महारथी कृतवर्मा अपने सुवर्ण-भूषित रथको घोड़े और सारथिसे रहित देख महान् रोषसे भर गया। मान्यवर! फिर उसने शिनिप्रवर सात्यकिको मार डालनेकी इच्छासे एक शूल उठाकर उसे अपनी भुजाओंके सम्पूर्ण वेगसे चला दिया
sañjaya uvāca |
roṣeṇa mahatāviṣṭaḥ śūlam udyamya māriṣa |
cikṣepa bhujavegena jighāṃsuḥ śinipuṅgavam ||
Sinabi ni Sañjaya: O kagalang-galang, nilamon ng matinding poot, itinaas niya ang sibat at inihagis iyon sa buong lakas ng kanyang mga bisig, na hangad patayin ang “toro” ng angkan ng Śini.
संजय उवाच
The verse underscores how wrath can seize the mind and propel one toward destructive action; in dharma-ethical terms, anger narrows judgment and accelerates adharma-like excess even within the sanctioned violence of war.
Sañjaya narrates that a warrior, inflamed with great anger, raises a śūla and hurls it with full arm-force, aiming to kill the foremost Śini warrior—an epithet pointing to Sātyaki.