Adhyāya 21 — Duryodhanasya bāṇavarṣaḥ
Duryodhana’s Arrow-Storm and the Dust-Obscured Engagements
ततो राजन् महेष्वास: कृतवर्मा महारथ: । हताश्वसूतं सम्प्रेक्ष्य रथं हेमपरिष्कृतम्,राजन! महाधनुर्धर महारथी कृतवर्मा अपने सुवर्ण-भूषित रथको घोड़े और सारथिसे रहित देख महान् रोषसे भर गया। मान्यवर! फिर उसने शिनिप्रवर सात्यकिको मार डालनेकी इच्छासे एक शूल उठाकर उसे अपनी भुजाओंके सम्पूर्ण वेगसे चला दिया
tato rājan maheṣvāsaḥ kṛtavarmā mahārathaḥ | hatāśvasūtaṃ samprekṣya rathaṃ hemapariṣkṛtam ||
Sinabi ni Sañjaya: O Hari, si Kritavarman, ang dakilang mamamana at makapangyarihang mandirigmang-karwahe, nang makita ang kanyang karwaheng pinalamutian ng ginto na wala nang kabayo at kutsero, ay sinakmal ng matinding poot. Sa hangaring patayin si Sātyaki, ang pinakadakila sa mga Śini, itinaas niya ang isang sibat at inihagis iyon sa buong lakas ng kanyang mga bisig.
संजय उवाच
The verse highlights how grief and loss on the battlefield can rapidly transform into anger and retaliatory intent. Ethically, it underscores the Mahabharata’s recurring warning: unchecked krodha (wrath) narrows judgment and perpetuates cycles of violence, even among renowned warriors.
Sanjaya reports that Kritavarman sees his gold-decorated chariot without horses and charioteer, becomes enraged, and—seeking to kill Satyaki—prepares and hurls a spear with full force.