Shloka 13
Adhyāya 21 — Duryodhanasya bāṇavarṣaḥ
Duryodhana’s Arrow-Storm and the Dust-Obscured Engagements
वृष्णि और अन्धकवंशके वे दोनों वीर महारथी हर्षमें भरकर लड़ते हुए दो हाथियोंके समान एक-दूसरेपर नाराचों और वत्सदन्तोंका प्रहार करने लगे ।। चरन्तौ विविधान् मार्गान् हार्दिक्यशिनिपुड्वौ | मुहुरन्तर्दधाते तौ बाणवृष्ट्या परस्परम्,कृतवर्मा और सात्यकि दोनों नाना प्रकारके पैंतरे दिखाते हुए विचरते थे और बारंबार बाणोंकी वर्षा करके वे एक-दूसरेको अदृश्य कर देते थे
sañjaya uvāca | vṛṣṇy-andhakavaṃśake tau ubhau vīrau mahārathī harṣeṇa bharitau yudhyamānau dvau hastināv iva anyonyam upāśritau nārācaiś ca vatsadantaiś ca prahārān prāharatām || carantau vividhān mārgān hārdikya-śinipuṅgavau | muhur antardadhāte tau bāṇavṛṣṭyā parasparam ||
Sinabi ni Sañjaya: Ang dalawang magiting na dakilang mandirigmang nakasakay sa karwahe mula sa angkan ng Vṛṣṇi at Andhaka, nag-uumapaw sa sigla sa init ng labanan, ay nagsalpukan na parang dalawang elepante—sinusugatan ang isa’t isa sa pamamagitan ng mga palasong bakal at mga palasong matalim na tila pangil. Sa paggalaw na may sari-saring pakana at pagbabago ng linya ng pagsalakay, sina Kṛtavarmā ng angkang Hārdikya at Sātyaki ng angkang Śini ay paulit-ulit na nagpaulan ng mga palaso, anupa’t natatakpan nila ang isa’t isa sa paningin.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how technical excellence and exhilaration in battle can intensify violence even among related clans; it invites reflection on the ethical cost of war, where prowess may eclipse discernment and compassion.
Sañjaya describes Kṛtavarmā and Sātyaki fighting fiercely, maneuvering with varied tactics and repeatedly covering each other from view by dense showers of arrows, likened to two elephants clashing.