Adhyāya 21 — Duryodhanasya bāṇavarṣaḥ
Duryodhana’s Arrow-Storm and the Dust-Obscured Engagements
फिर तो उत्तम अस्त्र-शस्त्र धारण करनेवाले, रथियोंमें श्रेष्ठ, महापराक्रमी, धनुर्धर वीर सात्वतवंशी सात्यकि और कृतवर्मा एक-दूसरेपर धावा करने लगे ।। पाण्डवा: सहपज्चाला याधाश्षान्ये नृपोत्तमा: । प्रेक्षका: समपद्यन्त तयोघोरे समागमे
sañjaya uvāca | tataḥ paramāstra-śastra-dhāriṇaḥ rathināṃ śreṣṭhā mahāparākramāḥ dhanurdharā vīrāḥ sātvata-vaṃśyau sātyakiś ca kṛtavarmā ca parasparaṃ samāhantuṃ pracakramatuḥ || pāṇḍavāḥ saha-pañcālā yādavāś cānye nṛpottamāḥ | prekṣakāḥ samapadyanta tayor ghore samāgame ||
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan nito, ang magigiting na mamamana na sina Sātyaki at Kṛtavarmā—kapwa mula sa angkan ng Sātvata, pinakadakila sa mga mandirigmang nakasakay sa karwahe, may tangan na pinakamainam na sandata at naglalagablab sa dakilang tapang—ay sumugod sa isa’t isa upang manakit at pumatay. Ang mga Pāṇḍava, kasama ang mga Pañcāla, mga Yādava, at iba pang pinakamahuhusay na hari, ay nagtipon bilang mga manonood upang masaksihan ang kanilang nakapanghihilakbot na sagupaan.
संजय उवाच
The verse highlights the tragic intensity of war: even renowned heroes of noble lineage rush into mutual harm, while allied kings watch. It invites reflection on the ethical weight of violence and how fame, duty, and rivalry can eclipse restraint.
Sātyaki and Kṛtavarmā, both celebrated chariot-warriors, charge at each other to fight. The Pāṇḍavas, Pañcālas, Yādavas, and other kings assemble as spectators to witness their fierce clash.