Shloka 37
शल्यवधे कौरवसेनाभङ्गः, भीमस्य गदायुद्धं, दुर्योधनस्य समाह्वानम्
Rout after Śalya’s fall; Bhīma’s mace engagement; Duryodhana’s rally
अभ्यवर्तन्त वेगेन जयगृद्धा: प्रहारिण: । बाणशब्दरवान् कृत्वा विमिश्रान् शड्खनिः:स्वनै:
abhyavartanta vegena jayagṛddhāḥ prahāriṇaḥ | bāṇaśabdaravān kṛtvā vimiśrān śaṅkhanisvanaiḥ ||
Wika ni Sañjaya: Sabik sa tagumpay at mabangis sa paglusob, sumugod nang ubod-bilis ang mga kampeon ng Pāṇḍava upang salubungin kami. Sa kanilang pag-abante, kumalat sa hangin ang huni at ugong ng mga palaso, kasabay ng malalakas na busina ng kabibe—isang paglusob na nagbabadya ng kanilang matibay na pasya at ng walang-awang batas ng digmaan, na matapos ang mabibigat na pagkalugi ay patuloy pa ring nag-aagawan ang magkabilang panig sa tagumpay.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield ethic of determined engagement: after losses, warriors recommit to their duty and objective (victory), advancing with discipline and coordinated signals (conches) alongside lethal action (arrows).
Sañjaya describes the Pandava champions rushing forward at high speed to confront the Kaurava side, filling the battlefield with the combined din of whistling arrows and blaring conches.