शल्यवधे कौरवसेनाभङ्गः, भीमस्य गदायुद्धं, दुर्योधनस्य समाह्वानम्
Rout after Śalya’s fall; Bhīma’s mace engagement; Duryodhana’s rally
दुर्योधनस्तु द्विदमारुह्माचलसंनिभम् । छत्रेण प्रियमाणेन वीज्यमानश्न चामरै:
sañjaya uvāca | duryodhanas tu dvipadam āruhya acalasaṁnibham | chatreṇa priyamāṇena vījyamānaś ca cāmaraiḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Si Duryodhana naman ay sumakay sa isang dambuhalang elepanteng mistulang bundok. Pinarangalan siya ng payong-hari na nakataas sa ibabaw niya, at pinapaypayan ng mga chāmara—mga pamaypay na yari sa buntot ng yak—isang larawan ng pagmamataas at panlabas na karangyaan ng hari, sa gitna ng mabigat at madilim na bigat ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights the contrast between external majesty (parasol, fans, elephant like a mountain) and the inner ethical crisis of war: royal display can amplify pride and delusion, reminding readers that power and ceremony do not guarantee righteousness (dharma).
Sañjaya describes Duryodhana taking position by mounting a huge elephant and being ceremonially attended with a parasol and cāmara fans, emphasizing his kingly posture and the battlefield pageantry surrounding him.