सत्यसेन: सुषेणश्च पाण्डवं पर्यधावताम् । इसके बाद दूसरे रथपर सवार हो दूसरा धनुष हाथमें लेकर सत्यसेन और सुषेण दोनोंने पाण्डुकुमार नकुलपर धावा किया
satyasenaḥ suṣeṇaś ca pāṇḍavaṃ paryadhāvatām |
Sinabi ni Sañjaya: Sina Satyasena at Suṣeṇa ay sumugod sa paghabol sa Pāṇḍava. Pagkaraan, sumakay sila sa isa pang karwahe at humawak ng ikalawang busog—ang dalawa, sina Satyasena at Suṣeṇa, ay sabay na lumusob kay Nakula, anak ni Pāṇḍu. Ipinapakita ng taludtod ang walang-humpay na agos ng digmaan, kung saan ang paninindigan at kahandaang taktikal ang nagtutulak sa sunod-sunod na pag-atake, sinusubok ang tatag at tungkulin ng mga mandirigma sa gitna ng karahasan.
संजय उवाच
In the war narrative, the implied ethical frame is kṣatriya-dharma: persistence, readiness, and courage under pressure. The repeated taking up of arms and renewed assault highlights steadfast resolve, while also reminding the reader that martial duty can demand endurance even amid morally fraught violence.
Sañjaya reports that Satyasena and Suṣeṇa pursue and then charge the Pāṇḍava warrior—specified in the accompanying context as Nakula—after re-equipping themselves (mounting another chariot and taking another bow), intensifying the engagement against him.