Shloka 39
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
संसुप्तानेव राजेन्द्र तत्र तत्र महारथान् । स्फुरतो वेपमानांश्व शमितेव पशून् मखे
saṃsuptān eva rājendra tatra tatra mahārathān | sphurato vepamānāṃś ca śamitān iva paśūn makhe ||
Sabi ni Sañjaya: “O hari, doon at noon din ay sinalakay niya ang mga dakilang mandirigmang nakasakay sa karwahe habang sila’y natutulog pa. Nanginig at kinumbulsyon sila sa takot; subalit pinaslang niya sila gaya ng taong itinalaga sa isang marahas na paghahandog upang pumatay ng mga hayop. Ipinapakita ng tagpo na ito hindi ang hayagang labanan, kundi isang madilim na pagkatay na wari’y ritwal—lalong nababahiran ng kasamaan dahil sa kawalang-laban ng mga biktima at sa kawalan ng makatarungang sagupaan.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical degradation of violence when it abandons the norms of fair combat: killing sleeping, defenseless warriors is likened to ritual slaughter of animals, highlighting how war can slip from kṣatriya battle into morally troubling butchery.
Sañjaya describes the night attack in which great warriors are struck down while asleep; they tremble and writhe in fear, yet are killed swiftly—compared to animals dispatched in a sacrificial rite.