Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
तथैव मारयामास विनर्दन्तमरिंदमम् | फिर तो शत्रुदमन उत्तमौजाके भी कण्ठ और छातीको बलपूर्वक पैरसे दबाकर उसने उसी प्रकार पशुकी तरह मार डाला। वह बेचारा भी चीखता-चिल्लाता रह गया था ।।
tathaiva mārayāmāsa vinardantam arindamam | yudhāmanyuś ca samprāpto matvā taṁ rakṣasā hatam ||
Sabi ni Sañjaya: Sa gayon ding malupit na paraan, pinaslang niya ang mandirigmang tagapagpabagsak ng kaaway habang ito’y sumisigaw sa matinding sakit—dinadaganan ang leeg at dibdib nang buong lakas, na wari’y hayop na kinakatay. Pagkaraan, dumating si Yudhāmanyu, sa pag-aakalang napatay iyon ng isang mananalakay na tila rākṣasa. Ipinakikita ng tagpong ito ang pagbagsak ng dangal sa pagpatay sa gabi—kung saan ang tapang at makatarungang labanan ay napapalitan ng hilaw na dahas at lagim.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical degradation of warfare when killing is done through terror and brute force rather than open combat; it frames the act as rākṣasa-like, signaling adharma and the loss of kṣatriya restraint.
A warrior described as 'arindama' is slain while crying out; immediately after, Yudhāmanyu arrives and assumes the victim has been killed by a rākṣasa-like attacker, reflecting the horror and confusion of the nocturnal slaughter.