Adhyaya 11 — Draupadī’s Grief, Demand for Justice, and Bhīma’s Departure
मामप्युद्धृतवान् कृच्छात् पौलोमीं मघवानिव । “इसी प्रकार हिडिम्बासुरसे भेंट होनेपर भी आप ही उनके आश्रयदाता हुए। विराटनगरमें जब कीचकने मुझे बहुत तंग कर दिया
mām apy uddhṛtavān kṛcchrāt paulomīṃ maghavān iva |
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Iniligtas mo rin ako mula sa isang napakabigat na panganib—gaya ng minsang pagliligtas ni Maghavān (Indra) kay Paulomī. Gayon din, nang maganap ang pagharap kay Hiḍimba, ikaw ang naging kanlungan at tagapagtanggol nila; at sa lungsod ni Virāṭa, nang labis akong pahirapan ni Kīcaka, iniligtas mo ako sa malaking kapahamakan na iyon, gaya ng pagliligtas ni Indra kay Paulomī.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights dharmic guardianship: a righteous protector does not abandon those in distress. Ethical excellence is shown through timely rescue, steadfast refuge-giving, and compassionate intervention during crises.
The speaker recalls being saved from severe danger and compares that deliverance to Indra’s rescue of Paulomī. The surrounding prose context links this motif of protection to earlier episodes—Hiḍimba’s encounter and the harassment by Kīcaka in Virāṭa’s city—emphasizing repeated acts of safeguarding.