नत्वां संदेष्टमहामि है [ प्रति शुचिस्मिते । साध्वीगुणसमापतन्ना भूषितं ते कुलद्धयम्
na tvāṃ saṃdeṣṭum aham iha prati śucismite | sādhvī-guṇa-samāpannā bhūṣitaṃ te kuladvayam ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: “O babae na may dalisay at banayad na ngiti, hindi ko inaakalang kailangan pang turuan ka rito tungkol sa tungkulin mo sa iyong mga asawa. Taglay mo ang mga kabutihang-asal ng mga babaeng tapat at marangal; pinarangalan at pinalamutian mo ang dalawang angkan—ang sa iyong ama at ang sa iyong asawa.”
वैशमग्पायन उवाच
True ethical conduct is recognized by character: a woman established in sādhvī-guṇas (chastity, integrity, propriety) naturally upholds dharma and brings honor to both her natal and marital families, making explicit instruction unnecessary.
The narrator Vaiśaṃpāyana addresses a woman praised for her pure smile and virtue, stating that he need not lecture her on her duty toward her husbands because her conduct already exemplifies the ideals expected of a noble wife and she has enhanced the reputation of both family lineages.