अध्याय ६४ — सभामध्ये क्रोध-निवारणम्
Restraint of wrath in the royal assembly
अबालत्वं मन्यसे राजपुत्र बालो5हमित्येव सुमन्दबुद्धे । यः सौहदे पुरुषं स्थापयित्वा पश्चादेनं दूषयते स बाल:
abālatvaṃ manyase rājaputra bālo ’ham ity eva sumandabuddhe | yaḥ sauhade puruṣaṃ sthāpayitvā paścād enaṃ dūṣayate sa bālaḥ ||
Pinagalitan ni Vidura ang prinsipe: “O Duryodhana, anak ng hari, napakamanhid ng iyong isip! Inaakala mong hindi ka musmos at iniisip mo, ‘Ako ang marunong, siya’y batang hangal lamang.’ Ngunit ang tunay na hangal ay yaong unang nagluklok sa isang tao sa puwesto ng pinagkakatiwalaang kaibigan, at pagkaraan ay siya rin ang bumabaligtad upang siraan at paratangan siya.”
विदुर उवाच
One should not betray or slander a person whom one has oneself accepted and elevated as a trusted friend. Such inconsistency and ingratitude reveal true folly, not wisdom.
Vidura addresses Duryodhana directly, criticizing his self-conceit and condemning his tendency to first treat someone as a close ally and then accuse or defame that same person—an implicit warning about Duryodhana’s unjust conduct toward those around him.