Shloka 41
Rājasūyābhiṣeka-darśana: Duryodhana’s Observation of the Consecration
वैशम्पायन उवाच एवमुक्त: शकुनिना राजा दुर्योधनस्तत: । धृतराष्ट्रमिदं वाक्यमपदान्तरमत्रवीत्
vaiśampāyana uvāca evam uktaḥ śakunina rājā duryodhanas tataḥ | dhṛtarāṣṭram idaṃ vākyam apadāntaram atravīt ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang makapagsalita si Śakuni nang gayon, agad na lumapit si Haring Duryodhana kay Dhṛtarāṣṭra, nang walang pag-aatubili. Hinimok niya ang bulag na hari na bigyan si Śakuni ng pahintulot—pinupuri siya bilang nakaaalam ng lihim na ubod ng laro ng mga butong-panugal at sabik, sa pamamagitan ng pagsusugal, na agawin ang maharlikang kapalaran at yaman ni Yudhiṣṭhira, anak ni Pāṇḍu. Ipinakikita ng sandaling ito kung paanong ang kalkuladong payo at pagpapaluwag ng hari ay unti-unting pumapalit sa dharma ng kapakinabangan, at inihahanda ang daan sa kawalang-katarungan sa anyo ng larong wari’y ayon sa batas.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how adharma can begin with seemingly procedural acts—seeking royal permission and praising technical skill—when the underlying intent is dispossession and harm. Ethical failure here is not impulsive but organized: counsel, authority, and desire combine to legitimize wrongdoing.
After Śakuni proposes the dice-based scheme, Duryodhana promptly turns to Dhṛtarāṣṭra and presses him to authorize it, portraying Śakuni as an expert in dice-play who is eager to take away Yudhiṣṭhira’s royal prosperity through gambling.