Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
प्रययौ पुण्डरीकाक्षस्ततो द्वारवतीं पुरीम्
vaiśampāyana uvāca | prayayau puṇḍarīkākṣas tato dvāravatīṃ purīm | snātvā japam ca kṛtvā ca brāhmaṇebhyaḥ svastivācanaṃ kārayām āsa | tataḥ mahābāhur dāruko meghaśyāmaṃ sundaraṃ rathaṃ yuktvā tasya sevāyām upasthitaḥ | garuḍadhvajena suśobhitaṃ taṃ sundaraṃ rathaṃ dṛṣṭvā mahāmanāḥ kamalanayanaḥ śrīkṛṣṇas tasya dakṣiṇāvartaṃ pradakṣiṇāṃ kṛtvā tam āruroha, dvārakāpurīṃ prati prayayau ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkaraan, ang Panginoong may matang gaya ng lotus ay naglakbay patungo sa lungsod ng Dvāravatī. Matapos maligo at magsagawa ng japa, ipinabigkas niya sa mga brāhmaṇa ang mga pagpapalang mapalad. Noon din, si Dāruka na makapangyarihan ang bisig, matapos ipangyuko ang isang marikit na karwaheng bughaw-itim na gaya ng ulap ng ulan at pinalamutian ng watawat ni Garuḍa, ay tumayong handang maglingkod. Nang makita ang maringal na karwahe, si Śrī Kṛṣṇa na marangal ang diwa at may matang lotus ay umikot dito sa mapalad na pag-ikot pakanan, sumakay, at nagpatuloy patungo sa lungsod ng Dvārakā.
वैशम्पायन उवाच
The passage models dharmic conduct before undertaking an important journey: purification (snāna), disciplined prayer (japa), receiving blessings from brāhmaṇas (svastivācana), and showing reverence through auspicious circumambulation (pradakṣiṇā). It presents ethical attentiveness to ritual propriety and respect for sacred symbols.
Kṛṣṇa prepares to depart for Dvārakā. After bathing and japa, he has brāhmaṇas recite blessings. His attendant Dāruka brings a cloud-dark, Garuḍa-bannered chariot. Kṛṣṇa circumambulates it clockwise, mounts, and sets off toward Dvārakā.