Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
ततः स कुरुराजस्य क्रतुः सर्वसमृद्धिमान् । यूनां प्रीतिकरो राजन् स बभौ विपुलौजस:
tataḥ sa kururājasya kratuḥ sarvasamṛddhimān | yūnāṁ prītikaro rājan sa babhau vipulaujasaḥ ||
Wika ni Vaiśampāyana: Pagkaraan nito, ang handog na sakripisyo ng hari ng Kuru—puspos ng lahat ng uri ng kasaganaan—ay nagningning sa dakilang karilagan. Ikinagalak ito ng mga kabataang pinuno, at, O Hari, ito’y sumikat sa pambihirang kamahalan, na inihaharap ang Rajasuya bilang huwaran ng kaayusang panghari, pagkakawanggawa, at pagkakaisa ng bayan.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights ideal kingship expressed through a well-conducted public rite: prosperity is not merely private wealth but a shared, orderly flourishing that wins the goodwill of other rulers and stabilizes the realm.
After the preparations and proceedings of Yudhiṣṭhira’s Rājasūya, the narrator states that the sacrifice becomes fully prosperous and splendid, pleasing the assembled young kings and shining with great majesty.