Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
रहश्न केचिद् वार्ष्णेयं प्रशशंसुर्नराधिपा: । केचिदेव सुसंरब्धा मध्यस्थास्त्वपरेडभवन्
rahasyaṁ kecid vārṣṇeyaṁ praśaśaṁsur narādhipāḥ | kecid eva susaṁrabdhā madhyasthās tv apare 'bhavan |
Sinabi ni Vaiśampāyana: May ilang hari na palihim na nag-usap at nagsimulang pumuri kay Vārṣṇeya (Śrī Kṛṣṇa). Ang iba nama’y labis na nayanig at inalipin ng galit; at may ilan ding nanatiling walang kinikilingan, hindi kumakampi kaninuman. Ipinakita ng tagpong ito ang isang bulwagang nahahati—sa pagitan ng paghanga sa dangal at patakaran ni Kṛṣṇa, ng poot na isinilang ng pagmamataas at tunggalian, at ng maingat na paglayo sa gitna ng tumitinding tensiyon.
वैशम्पायन उवाच
Public assemblies often fracture into praise, hostility, and neutrality; ethically, the verse highlights how admiration for virtue and power can provoke envy and anger, while neutrality may signal caution or moral hesitation in a charged political moment.
In the royal gathering, reactions to Kṛṣṇa diverge: some rulers privately commend him, some become openly inflamed with anger, and others choose to remain neutral—foreshadowing factional alignments and escalating conflict.