Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
ततः केचिन्महीपाला नाब्रुवंस्तत्र किंचन । अतीतवाक्पथे काले प्रेक्षमाणा जनार्दनम्
tataḥ kecinmahīpālā nābruvaṃstatra kiṃcana | atītavākpathe kāle prekṣamāṇā janārdanam ||
Pagkaraan, may ilang haring naroon na walang sinabi ni anuman. Ang sandaling iyon ay lampas sa abot ng pananalita; hindi kayang ipahayag ng mga salita ang bigat nito. Sa katahimikan at pagpipigil, paulit-ulit nilang tinitigan si Janārdana (Śrī Kṛṣṇa), na para bang sa Kanyang mukha lamang matatagpuan ang tanging angkop na tugon sa naganap.
वैशम्पायन उवाच
When an event becomes morally and emotionally overwhelming, speech may fail; in such moments, restraint and reflective silence can be more appropriate than impulsive words. The kings’ silence also signals recognition of Kṛṣṇa as the ethical and interpretive anchor in a crisis.
In the assembly scene being narrated by Vaiśampāyana, several kings are unable to respond verbally to what has just transpired. They remain quiet and repeatedly look toward Kṛṣṇa (Janārdana), indicating shock, reverence, and a search for guidance.