Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
स पपात महाबाहुर्वजाहत इवाचल: । ततश्वेदिपते्देहात् तेजो5ग्रयं ददृशुर्न॒पा:
sa papāta mahābāhur vajrāhata ivācalaḥ | tataś cedi-pater dehāt tejo 'gryaṃ dadṛśur narāḥ |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang makapangyarihang-bisig na si Śiśupāla ay bumagsak sa lupa na wari’y tuktok ng bundok na tinamaan ng kulog ni Indra. Pagkaraan, nakita ng nagkakatipong mga hari ang isang sukdulang liwanag na umangat mula sa katawan ng panginoon ng Cedi at pumailanlang. Ang liwanag na iyon ay yumukod bilang pagpupugay kay Śrī Kṛṣṇa na may matang gaya ng talulot ng lotus—pinupuri ng daigdig—at pagdaka’y pumasok sa Kanya.
वैशम्पायन उवाच
Even antagonism toward the Divine is ultimately subordinate to the Divine order: at death, Śiśupāla’s tejas is shown returning to Kṛṣṇa, suggesting that the Lord remains the final refuge and that ultimate release can occur by His will beyond ordinary moral expectations.
After being struck down, Śiśupāla collapses like a thunderbolt-struck mountain. The gathered kings then witness a supreme radiance rise from his body, which reveres Kṛṣṇa and merges into Him—an extraordinary sign of Śiśupāla’s final destiny.