Rājasūya-sambhāra: Prosperity under Rājadharma and the Initiation of Yudhiṣṭhira’s Sacrifice
ततो मत्स्यान् महातेजा मलदांश्व महाबलान्
tato matsyān mahātejā maladāṁś ca mahābalān | tatpaścāt mahātejasvī kuntīkumaras tadā | matsyān maladān anaghābhayasaṁjñitān janapadān jitvā paśubhūmim api sarvataḥ parājitya | tataḥ pratinivṛtya mahābāhur bhīmo madadhāraparvataṁ somadheyanivāsinaś ca parājitya | tataḥ paraṁ balavān bhīma uttarābhimukhaṁ yātrāṁ kṛtvā vatsabhūmau balāt svāmitvaṁ cakāra ||
Wika ni Vaiśampāyana: Pagkaraan, ang makapangyarihan at maningning na si Bhīma ay sumupil sa mga Matsya at sa malalakas na Malada. Pagkatapos nito, ang bantog na anak ni Kuntī ay nagwagi sa mga kahariang tinatawag na Anagha at Abhaya, at napasuko rin ang Paśubhūmi mula sa lahat ng panig. Mula roon, sa kanyang pagbabalik, tinalo ng malakas-bisig na si Bhīma ang mga taong naninirahan sa paligid ng Bundok Madadhāra at ang mga taga-Somadheya. Pagkaraan, ang matapang na si Bhīma ay nagmartsa pahilaga at sa lakas ng sandata ay itinatag ang kanyang paghahari sa lupain ng Vatsa.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the acquisition of sovereignty through strength during a royal campaign, while the broader epic context frames such power as legitimate only when aligned with rightful rule and restraint—conquest is a means to political order, not an end in itself.
Bhīma, as part of the Pāṇḍavas’ campaign connected with Yudhiṣṭhira’s imperial project, subdues several regions—Matsya, Malada, Anagha, Abhaya, Paśubhūmi—then defeats groups near Madadhāra and Somadheya, and finally establishes control over Vatsa by marching north.