Shloka 16
Rājasūya-sambhāra: Prosperity under Rājadharma and the Initiation of Yudhiṣṭhira’s Sacrifice
ततः सुद्यान् प्रसुद्यांश्ष सपक्षानतिवीर्यवान् | विजित्य युधि कौन्तेयो मागधानभ्यधाद् बली
tataḥ sudyān prasudyāṁś ca sapakṣān ativīryavān | vijitya yudhi kaunteyo māgadhān abhyadhād balī ||
Pagkaraan nito, ang makapangyarihan at lubhang matapang na anak ni Kuntī na si Bhīma, matapos talunin sa digmaan ang mga pinuno ng Sudya at Prasudya kasama ang kanilang mga kapanalig, ay sumulong laban sa mga Magadha. Ipinakikita ng salaysay na ang pananakop ng mga Pāṇḍava ay upang patatagin ang pagiging lehitimo at makalikom ng yaman para sa mas dakilang layuning dharmiko (ang maharlikang handog), at na ang marahas na sigla ni Bhīma ay iniuukol sa pinahihintulutang hangarin, hindi sa pansariling paghihiganti.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Power and warfare are depicted as ethically constrained instruments when directed toward a sanctioned royal duty (such as establishing sovereignty for a major rite). The verse frames conquest not as mere aggression but as part of a larger political-dharmic program, emphasizing disciplined strength aligned with a collective purpose.
Vaiśampāyana narrates that Bhīma, the son of Kuntī, defeats the rulers of Sudya and Prasudya along with their allies in battle, and then proceeds to confront/advance upon Magadha.