Shloka 13
Rājasūya-sambhāra: Prosperity under Rājadharma and the Initiation of Yudhiṣṭhira’s Sacrifice
शर्मकान् वर्मकांश्वैव व्यजयत् सान्त्वपूर्वकम् । वैदेहक॑ च राजानं जनक॑ जगतीपतिम्
vaiśampāyana uvāca |
śarmakān varmakāṃś caiva vyajayat sāntvapūrvakam |
vaidehakaṃ ca rājānaṃ janakaṃ jagatīpatim |
Sabi ni Vaiśampāyana: Napasuko niya ang mga Śarmaka at mga Varmaka sa pamamagitan ng panghihikayat at pakikipagkasundo muna. Pinasuko rin niya si Janaka, ang hari ng Videha—isang panginoon ng daigdig—nang hindi gumagamit ng labis na kalupitan. Ipinahihiwatig ng talatang ito ang baitang-baitang na etika ng pamamahala: kung maaari, manalo sa pamamagitan ng pangangatwiran at pagpipigil; at itabi ang lakas o pakana para sa mga hindi madadala sa kaayusan sa mas mahinahong paraan.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical hierarchy in political action: victory should be sought first through sāntva (conciliation/persuasion), minimizing violence and coercion; force is not the default but a last resort when peaceful submission is possible.
In the account of subjugations during the Sabha Parva, the hero’s campaign includes defeating the Śarmakas and Varmakas through conciliation and also bringing Janaka of Videha under control, emphasizing controlled, non-excessive means of conquest.