Shloka 39
Jarāsandha as Obstacle to the Rājasūya — Kṛṣṇa’s Strategic Genealogical Brief
Sabhā Parva, Adhyāya 13
नस किंचिन्न विषहेदिति कृष्णममन्यत । सतुतां नैछिकीं बुद्धि कृत्वा पार्थो युधिष्ठिर:,द्वारकावासिन कृष्णं द्वारवत्यां समासदत् । उनके लिये कुछ भी असहा नहीं है। इस तरह उन्होंने उन्हें सर्वशक्तिमान् एवं सर्वज्ञ माना। ऐसी निश्चयात्मक बुद्धि करके कुन्तीनन्दन युधिष्ठिरने गुरुजनोंके प्रति निवेदन करनेकी भाँति समस्त प्राणियोंके गुरु श्रीकृष्णके पास शीघ्र ही एक दूत भेजा। वह दूत शीघ्रगामी रथके द्वारा तुरंत यादवोंके यहाँ पहुँचकर द्वारकावासी श्रीकृष्णसे द्वारकामें ही मिला
na sa kiñcin na viṣahed iti kṛṣṇam amanyata | sā tu tāṃ naiśikīṃ buddhiṃ kṛtvā pārtho yudhiṣṭhiraḥ | dvārakāvāsinaṃ kṛṣṇaṃ dvāravatyāṃ samāsadat |
Inisip niya si Kṛṣṇa bilang yaong walang anumang hindi kayang tiisin. Sa matatag at tiyak na paniniwalang iyon, itinuring ni Yudhiṣṭhira—anak ni Kuntī—na si Śrī Kṛṣṇa ay makapangyarihan sa lahat at nakaaalam ng lahat, kaya agad siyang nagpadala ng isang sugo, na parang paglapit sa mga guro at matatanda. Sumakay ang sugo sa karwaheng mabilis, kaagad na nakarating sa mga Yādava at nakipagkita kay Śrī Kṛṣṇa, ang naninirahan sa Dvārakā, doon mismo sa Dvāravatī.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A ruler grounded in dharma should seek guidance from the most capable and discerning authority when faced with complex duties. Yudhiṣṭhira’s ‘naiśikī buddhi’ reflects ethical clarity: recognizing Kṛṣṇa’s exceptional capacity and turning to him for counsel rather than acting from haste or pride.
Vaiśampāyana narrates that Yudhiṣṭhira forms a firm conviction about Kṛṣṇa’s unmatched ability and then approaches him in Dvāravatī (Dvārakā) to meet him—setting up a consultation or request for assistance/advice.