Shloka 39
वसुदेव–अर्जुन संवादः
Vasudeva–Arjuna Dialogue in the Aftermath of Dvārakā
बहूनि च सहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदानि च । भोजवृष्ण्यन्धकस्त्रीणां हतनाथानि निर्ययु:,भोज, वृष्णि और अन्धक कुलकी अनाथ स्त्रियोंकी संख्या कई हजारों, लाखों और अर्वुदोंतक पहुँच गयी थी। वे सब द्वारकापुरीसे बाहर निकलीं। वृष्णियोंका वह महान् समृद्धिशाली मण्डल महासागरके समान जान पड़ता था। शत्रुनगरीपर विजय पानेवाले रथियोंमें श्रेष्ठ अर्जुन उसे अपने साथ लेकर चले
bahūni ca sahasrāṇi prayutāny arbudāni ca | bhojavṛṣṇyandhakastrīṇāṃ hatanāthāni niryayuḥ |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Maraming libo—oo, sampu-sampung libo at maging di-mabilang—na kababaihan ng mga Bhoja, Vṛṣṇi, at Andhaka, na ngayo’y nawalan ng tagapagtanggol, ang lumabas mula sa Dvārakā. Ang dating masaganang kapulungan ng mga Vṛṣṇi ay waring lawak ng dakilang karagatan. Si Arjuna, pinakadakila sa mga mandirigmang may karwahe at manlulupig ng mga lungsod ng kaaway, ay naglakbay na sila’y kalinga at saklolo niya—larawan ng mabigat na tungkuling moral matapos gumuho ang isang angkan: ang pag-iingat sa mahihina kapag ang kapangyarihan at karangyaan ay naglaho.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights post-catastrophe dharma: when a community collapses, ethical responsibility shifts to protecting those left defenseless—especially widows and dependents. Heroism is shown not only in conquest but in guardianship and compassionate duty amid ruin.
After the destruction of the Yādava clans, vast numbers of Bhoja, Vṛṣṇi, and Andhaka women—now without protectors—leave Dvārakā. Arjuna, renowned as a great chariot-warrior, takes them along under his protection as they depart the doomed city.