Shloka 29
वसुदेव–अर्जुन संवादः
Vasudeva–Arjuna Dialogue in the Aftermath of Dvārakā
स तान् दृष्टवा निपतितान् कदने भृशदु:खित: । बभूवातीव कौरव्य: प्राप्तकालं चकार ह,उस भीषण मारकाटमें मरकर धराशायी हुए यादवोंको देखकर कुरुकुलनन्दन अर्जुनको बड़ा भारी दुःख हुआ। उन्होंने ब्रह्मशापके कारण एरकासे उत्पन्न हुए मूसलोंद्वारा मारे गये यदुवंशी वीरोंके बड़े-छोटेके क्रमसे सारे समयोचित कार्य (अन्त्येष्टि कर्म) सम्पन्न किये
sa tān dṛṣṭvā nipatitān kadane bhṛśa-duḥkhitaḥ | babhūvātīva kauravyaḥ prāpta-kālaṃ cakāra ha ||
Nang makita niyang nakabulagtang sila sa kakila-kilabot na patayan, si Arjuna, prinsipe ng Kuru, ay nilamon ng matinding dalamhati. Pagkaraan, ayon sa hinihingi ng panahon, isinagawa niya ang nararapat na mga ritwal—tinupad ang mga tungkuling panglibing sa tamang oras, ayon sa pagkakasunod ng nakatatanda at nakababata—para sa mga bayani ng Yādava na napatay ng mga pamalong bakal na sumibol mula sa halamang eraka dahil sa bisa ng sumpang Brahmana.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even amid catastrophic loss, dharma expresses itself as timely, responsible action: grief is acknowledged, yet one must perform the appropriate duties—here, the funeral rites for the dead—honoring social and ethical obligations despite personal sorrow.
After the terrible internecine slaughter of the Yādavas, Arjuna sees them lying dead and is stricken with grief. He then undertakes the necessary, time-appropriate rites, performing the funeral duties for the fallen in proper order.