Chapter 6: Dāruka’s Report; Arjuna Witnesses Dvārakā’s Desolation (दारुकवृत्तान्तः—अर्जुनस्य द्वारकादर्शनम्)
तस्य मूर्धानमाच्रातुमियेषानकदुन्दुभि: । स्वस्रीयस्य महाबाहुर्न शशाक च शत्रुहन्,शत्रुधाती नरेश! महाबाहु आनकदुन्दुभि (वसुदेव)-ने चाहा कि मैं अपने भानजे अर्जुनका मस्तक सूँघ लूँ; परंतु असमर्थतावश वे ऐसा न कर सके
tasya mūrdhānam āghrātum iyeṣa ānakadundubhiḥ | svasrīyasya mahābāhur na śaśāka ca śatruhan ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Si Vasudeva, na tinatawag na Ānakadundubhi, ay nagnasang amuyin (halikan) ang ulo ni Arjuna, anak ng kanyang kapatid na babae—isang marahang tanda ng pag-ibig ng kamag-anakan at pagpapala. Ngunit bagaman makapangyarihan ang bisig at mamumuksa ng kaaway, hindi niya iyon nagawa sa sandaling iyon, napigil ng kawalang-kakayahan.
वैशम्पायन उवाच
Even the powerful can be rendered helpless by fate and loss; dharmic life includes honoring bonds of kinship and expressing compassion, while accepting human limitation and impermanence.
Vāsudeva (Ānakadundubhi) wishes to perform a tender familial gesture—smelling/kissing Arjuna’s head as a blessing—but he cannot, indicating a moment of emotional or physical incapacity amid the tragic aftermath described in the Mausala Parva.