कपिलानां सवत्सानां वर्षमेक॑ निरन्तरम् | यो दद्यात् सुकृतं तद्धि श्रवणात् कर्णपर्वण:
kapilānāṁ savatsānāṁ varṣam ekaṁ nirantaram | yo dadyāt sukṛtaṁ tad dhi śravaṇāt karṇaparvaṇaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Ang kabutihang matatamo ng isang tao sa walang patid na pagbibigay, sa loob ng isang buong taon, ng mga kapilā na baka (kulay kayumanggi) kasama ang kanilang mga guya—yaon ding kabutihan ay nakakamit sa pamamagitan lamang ng pakikinig sa Karṇa Parva.”
वैशम्पायन उवाच
Reverent listening to the Mahābhārata—here specifically the Karṇa Parva—is presented as a powerful dharmic practice, yielding merit comparable to an extended, costly charity (donating tawny cows with calves daily for a year).
The narrator Vaiśampāyana states a śravaṇa-phala (benefit of hearing) claim: the spiritual reward of a major year-long gift is said to be attainable through the act of listening to the Karṇa Parva.