Shloka 63
वेदावाप्तिब्रद्यिणस्येह दृष्टा रणे बल क्षत्रियाणां जयो युधि । धनज्येष्ठाश्नापि भवन्ति वैश्या: शूद्रा55रोग्यं प्राप्तुवन्तीह सर्वे
vaiśampāyana uvāca |
vedāvāptir brāhmaṇasyātra dṛṣṭā raṇe balaṃ kṣatriyāṇāṃ jayo yudhi |
dhanajyeṣṭhāś ca bhavanti vaiśyāḥ śūdrā ārogyaṃ prāpnuvantīha sarve ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Dito, nakikita ang bunga ayon sa kalagayan ng bawat isa: para sa mga brāhmaṇa, ang pagkakamit ng kaalamang Veda; para sa mga kṣatriya, lakas sa labanan at tagumpay sa digmaan; para sa mga vaiśya, pag-angat sa yaman; at para sa mga śūdra, kalusugan at pagkalaya sa karamdaman. Kaya, sa pakikinig at pagbigkas ng salaysay na ito, sinasabing natatamo ng bawat uri ang pakinabang na angkop sa kanilang dharma.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse functions as a phalaśruti: it asserts that listening to or reciting this sacred narrative yields benefits aligned with each varṇa’s dharma—knowledge for brāhmaṇas, martial power and victory for kṣatriyas, prosperity for vaiśyas, and health for śūdras—thereby encouraging śravaṇa and pāṭha as ethically meaningful acts.
In Vaiśampāyana’s narration, this is a concluding-style statement that praises the efficacy of the recited account, describing the observable fruits (phala) that accrue to different social orders from engaging with the Mahābhārata’s telling.