तान् समानीय पुत्रस्ते यत्नेन महता विभु: । निवेशाय मनो दश्रे दु:ःखशोकसमन्वित:,दुःख और शोकमें डूबे हुए आपके पुत्र राजा दुर्योधनने बड़े यत्नसे उन सबको साथ ले आकर छावनीमें विश्राम करनेका विचार किया
tān samānīya putras te yatnena mahatā vibhuḥ | niveśāya mano dadhre duḥkhaśokasamanvitaḥ ||
Sabi ni Sañjaya: Ang iyong anak, ang makapangyarihang hari—nilamon ng dalamhati at pagdadalamhati—ay pinagsama-sama silang lahat sa malaking pagsisikap, at nagpasya sa isip na umurong sa kampo upang magpahinga. Ipinakikita ng taludtod na sa bigat ng digmaan sa budhi at damdamin, maging ang isang makapangyarihang pinuno ay itinutulak ng pagod at panloob na pighati na humanap ng pansamantalang kanlungan sa pahinga kaysa sa malinaw na paghatol.
संजय उवाच
Power and status do not shield one from the consequences of adharma and violence: the ruler who drives war becomes inwardly burdened by duḥkha and śoka, and seeks relief in withdrawal rather than facing ethical reckoning.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Duryodhana, distressed and grieving, gathers his people/companions and decides to return to the encampment to rest, indicating a pause in action driven by emotional and physical strain.