ततः प्रयाता: कुरवो जवेन श्रुत्वैव शड्खस्वनमीर्यमाणम् । विहाय मद्राधिपतिं पतिं च दुर्योधनं भारत भारतानाम्
tataḥ prayātāḥ kuravo javena śrutvaiva śaṅkhasvanam īryamāṇam | vihāya madrādhipatiṁ patiṁ ca duryodhanaṁ bhārata bhāratānām ||
Wika ni Śalya: “Pagkaraan, nang marinig nila ang pag-ugong ng kabibe habang ito’y pinatutunog, ang mga mandirigmang Kuru ay tumakas nang nagmamadali. Sa kanilang sindak, iniwan nila maging ang panginoon ng Madra na si Śalya, at ang sarili nilang hari na si Duryodhana—pinuno ng mga Bharata—na naiwan sa likuran.”
शल्य उवाच
The verse highlights the ethical collapse that fear can cause in war: when morale breaks, even proclaimed loyalty to king and commander fails. It implicitly contrasts true kṣatriya-dharma—steadfastness and protection of one’s leader—with panic-driven abandonment.
A conch is sounded on the battlefield; at that signal the Kuru troops lose heart and flee rapidly, leaving behind both Śalya (the Madra king allied with them) and their own ruler Duryodhana.