नभ: पफालेव ननाद चोर्वी ववुश्न वाता: परुषा: सुघोरा: । दिशो बभूवुज्वलिता: सधूमा महार्णवा: सस्वनुश्नुक्षुभुश्ष
nabhaḥ phaṭāleva nanāda corvī vavuśna vātāḥ paruṣāḥ sughorāḥ | diśo babhūvur jvalitāḥ sadhūmā mahārṇavāḥ sasvanūśnu kṣubhuś ca ||
Wika ni Śalya: “Umugong ang langit na wari’y nabibiyak, at umiyak ang lupa. Humihip ang mararahas at kakila-kilabot na hangin. Ang lahat ng dako’y tila nagliliyab sa apoy na may balabal na usok, at ang malalaking karagatan ay umuugong sa nakapanghihilakbot na tinig, nagngangalit sa marahas na pag-alon.”
शल्य उवाच
The verse uses cosmic portents to signal a collapse of moral order around the battlefield: when adharma intensifies, nature itself is portrayed as disturbed. It warns that violent, unrighteous conflict brings not only human ruin but a sense of universal imbalance.
Śalya describes terrifying omens—sky cracking, earth crying out, harsh winds, smoky flames in all directions, and roaring, agitated oceans—foreshadowing impending catastrophe in the Karṇa Parva battle context.